یکی از بچه ها کامنت داده  به نام خیلی مهم نیست ----------->(اسمشونه)

آدرس وبلاگ هم نذاشتی که بیام

اصلا از حرفات ناراحت نشدم فقط آدرستو بده تا بیشتر برات بگم

                                     منتظرت هستم

میخواستم بگم اگه من میام توی این دنیای مجازی و مینویسم فقط واسه دل خودمه

اگه بچه هایی هم میان و میخونن و کامنت میدن واقعا لطف دارن همه شون به جای داداش ها و

خواهر های من هستند و  همه شون رو یه اندازه دوست دارم  

بچه ها

به خدا خسته شدم اصلا حال آپ کردن هم ندارم شایدم بیخیالش شم

هر کی این وبلاگو میخواد کامنت بده من وبلاگو بدم بهش

دیگه این تو بمیری(دور از جون) از اون تو بمیری ها نیست

وبلاگمو بی خیال شدم

این وبلاگ واگذار میشه

کی میخواد؟

نه... نه...

نه باور نمیکنم

باور نمیکنم آسمانی که تکه ی کوچکی از آن آرزوی کودکی هایم بود...

دزدیدی وبا خود بردی

و تنها چیزی که در ازایش به من دادی

موسیقی دردی بود که نوای محزونش تا همیـــــــــــشه

                 در گوش من زنگ خواهد زد

اینم یه عکس قشــــــــــنگ از اندی

*به نام با رفاقتها*

چه زجر زنا کسان بردم

مرا در خود سپر کردند ولی خود پشت پا خوردند

چه ها گفتند و نشنیدم

بدی کردند و بخشیدم

 به زور غصه اشکم ریخت ولی من ........

باز خند یدم

             میهمان دل ما بود

                         یاد کن آنهمه شب که

            دلم میل تو داشت

بی نصیب از خود ....بی بهره ز خوابش کردی

عشق آیینه ای داشت....

                  سنگ برداشتی و خود خردش کردی

اینم که میبینین  تقدیمش میکنم به همه عاشقای اندی به خصوص سرسپرده ها

آبی تر از آنم كه بيرنگ بميرم...

از شيشه نبودم كه با سنگ بميرم...

من آمده بودم كه تا مرز رسيدن... همراه تو فرسنگ به فرسنگ بميرم ...

تقصير كسي نيست كه اينگونه غريبم....

شايد كه خدا خواست كه دلتنگ بميرم....

با غمت ای آشنا هر شب هم آغوشم مکن

در دلم داغ هزاران عشق مرده است

بیش از این در سوز عشق خود سیه پوشم نکن

چه عاشقانه بود

          دیروزم

          چه تاریک است

                          امروزم

                         به آتش میکشم خودرا

              اگرفردا چنین باشد